22

دیروز بود که بابت گم شدن جارو ازت خواستم تو وسایل رضا رو بگردی.خداااااا میدونه چی کشیدم تا دیدمت و چی کشیدم تا تونستم خودمو راضی کنم که صدات کنم.وای خدا.قرن ها بود چنین حسی بهم دست نداده بود.قلبم داشت کنده میشد.سرم داغ شده بود.از مریم شر و شور که به هیشکی جواب درست و حسابی نمیده خبری نبود که نبود!وای خدای مهربون من.داشتم میمردم.گذاشتم یکم آروم شدم و...بلاخره صدات کردم.با هزار تته پته و لال شدن و خجالت و ترس و سردرد حرفمو گفتمو منظورمو رسوندم که گشتی و اومدی گفتی نبود.نمیدونی چقد خوشحال بودم از صحبت کردن باهات.تو رفتی اما نه لبخند رو لبام رفت نه عشقت!دوباره از اول عاشق شدم انگار...

هعی خدا.چرا سهم من این شد؟

امروز عصر دیدم که جارو هست!صدات کردم و ازت خاستم بپرسی که مال ماست یا نه

خدایا!بازم تونسته بودم باهات بحرفم.حتی چند لحظه.حتی درباره چیز مزخرف و بی حسی مثل جارو!و جارو تونست بهترین کاربردشو تو طول تاریخ نشون بده!باز شدن سر حرف یه عاشق با معشوقش.دیدن معشوق اونم دوبار.نگاه کردن بهش.آروم و آشوب شدن.وای که چقد خوبه دوس داشتنت...

رفتی و انگار خدا خواسته بود که فقط باهات بحرفم و آروم شم.وگرنه دو دقیقه بعد آقااحمد اومد و گفت که مال ماست.اما چقد خوبه که خدا انقد منو دوس داره.نیومد پیش شما و نگفت که بهم گفته و باعث شد بازم بیای.بار اول گفتنم.بار دوم گفتن نه.بار سوم پرسیدنم.و حالا بار چهارم بود که میومدی.رو بخاری نشسته بودم و غرق تو گوشی.تا گفتی"آره همینه"یا یه چیزی تو همین مایه ها که نمیدونم از ترس بود یا از ذوق که نشنیدم،سکته کردم و یه متر پریدم هوا.از خجالت سرمو فروکردم تو خودم و چقدرررررررر قشنگ خندیدی.فقط گفتی ترسیدی؟گفتم آره.خیلی بد ترسیدم.آروم خندیدم و تو بلند و مردونه.چقد خوبه صدات.چقد خوبه خنده هات.فقط چون عاشقتم!!!!عشق چیزایی که قشنگ نیستنم قشنگ نشون میده...

شاید صدا و خنده قشنگی نداشته باشی.اما به نظر من بهترینه و صدای آرامش و خوشبختیه.چقدرررررر دوست دارم.هر بار که میبینمت دوس دارم بپرم بغلت کنم.ببوسمت.چشاتو.لباتو.به خودم فشارت بدم و بگم کاش مال من بودی،اما انقدر بی احساس نبودی و میتونستم مال خودم کنمت و خوشبخت شیم...

چقد دلتنگ و بی قرارتم.چقد دوست دارم.چقدر زیاد...